bedenking

Vergeet niet hoe ik aan u het leeggezopen glas schonk

als een teken van mijn affectie.

Een psalm van uitgemolken zinnen, die met een kracht zo hard weerkaatsen

op mijn spiegelbeeld

verwaterd en inherent met benen gekruist.

Verloren noch verward, maar bedroefd door schaamte die,

verwikkeld in een compagnie van leugens,

de liefde bedrijft met genegenheid.

En op diezelfde trede kleefde ik mijn ziel,

bedoezeld door hoop en een verlangen naar vrijheid.

Toch brengt het rust om helemaal niets te hoeven weten,

proevende van de ontkenning.

En ach

als ik maar kon verzinnen hoe jou lichaam sprak

toen jij het uur nog niet gelezen had.

Zou ik me dan kunnen verzoenen met het leven?

Allicht…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s